قاصدک من

همیشه احساسمو نسبت به اون برای خودم می نویسم! البته بعضی موقعها به زبون هم میارم!

تا اینکه...

یه روز گفت : چرا اینقدر رومانتیکی؟
گفتم : آخه می ترسم یادم بره! یادم بره که چقدر دوستت داشتم و دارم!
گفت : خوب چرا حرفهاتو به خودم نمی زنی؟
گفتم : آخه...! آخه...!
گفت : بگو دیگه! چرا؟
گفتم : شاید همه حرفها رو به زبون نشه آورد!
یه کم فکر کرد و گفت : مثلاً چه حرفایی؟
گفتم : دوستم داری؟!
گفت : خوب معلومه! یعنی تو نمیدونی که من دوستت دارم؟!
گفتم : خوب از کجا باید بدونم؟!
ناراحت شد و گفت : لوس! منو باش که این همه دوستت دارم!!!
گفتم : پس چرا به من نمیگی؟!
ناراحت شد و گفت من باید برم!
رفت...!
یاد یکی از نوشته هاش افتادم که نوشته بود:
< به نام او که تو را آفرید تا من عاشقت شوم >
آخرش هم نوشته بود:
< دوستدار تو : ...! >

نوید...!